Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017
ΤΕΥΧΟΣ logistis
Εισάγετε το email σας
και μείνετε ενημερωμένοι
Downloads
Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών ΣυστημάτωνΣυχνές Ερωτήσεις - Απαντήσεις
Λεπτομέρειες ¶ρθρου
Τρίτη 13 Ιουνίου 2017
Αρθρο του κ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΟΝΑ
Θεωρείται Ανωτέρα Βία το <<Κούρεμα>> απο τους Ασφαλισμένους Οργανισμούς του Ιδιωτικού Τομέα;


κ. Ιωάννου Ρόνα
φορο-συμβούλου

Κατά γενικό κανόνα, με την λέξη «Βία» εννοούμε τον εκβιασμό, τον καταναγκασμό (αναλόγως της περίπτωσης), την παραβίαση, τον εξαναγκασμό και όχι μόνο, που επιβάλλεται σε κάποιον ή σε κάποιους.

Μάλιστα δε εάν καταβληθεί τυχούσα αντίδραση ή αντίσταση αυτών, που τους επιβάλλεται αυτή, μπορεί να κατηγορηθούν ίσως ότι ενεργούν και παράνομα.

Γι' αυτό, η επιβολή της θελήσεως του ισχυρού, χωρίς το νόμιμο δικαίωμα για την δυνατότητα αντίδρασης προς αποκατάσταση της αδικίας, δεν μπορεί να μη θεωρείται, αυτή η πράξη, ως καταναγκασμός ή εξαναγκασμός.

Επίσης, «βία» είναι η χρησιμοποίηση της δυνάμεως κάποιου ή κάποιων για την επιβολή θελήσεως.
Επομένως και το «κούρεμα» του ποσού των ήδη λαμβανόντων την σύνταξη των, στον ιδιωτικό τομέα, από αυτόν ή αυτούς που έχουν την δύναμη(!), οποιασδήποτε μορφής δύναμη, να το επιβάλλουν (ενώ θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτό δι άλλων τρόπων, όπως π.χ από έσοδα των ταμείων με εναλλακτικούς τρόπους που είναι και ο εσωτερικός δανεισμός, ο περιορισμός των δαπανών, ας πούμε, για πληρωμές των συντάξεων άνευ περικοπών και χωρίς να κινδυνεύει η μείωση των περιουσιών των ασφαλιστικών οργανισμών, περί ου ο λόγος), ανεξαρτήτως των όποιων επικαλουμένων, τάχα απ αυτούς, λόγων, ως εύκολη δικαιολογία των, για να προβαίνουν και αβασάνιστα μάλιστα σ αυτήν την ενέργεια του «κουρέματος», χωρίς την σύμφωνη γνώμη των δικαιούχων, ως συμβαλλομένων στην δική τους ασφάλιση, είναι μια αυθαίρετη και αναμφισβήτητη συνέπεια μείωσης του μέχρι τότε, και κάθε φορά, δικαιούμενου ποσού, που εκ του νόμου καταβαλλόταν σ αυτούς ως σύνταξη και μάλιστα και προ του αρχικού «κουρέματος», αλλά και στη συνέχεια όμως.

Η προβολή του λόγου ως δικαίωμα δέσμευσης χρηματικών ποσών, από το κράτος και από τους ασφαλιστικούς οργανισμούς του, επειδή είναι ΝΠΔΔ και κατά καιρούς μπορεί να ενισχύονται οικονομικά από αυτό, το κράτος, παραβλέποντας όμως ότι και το κράτος, ενισχύθηκε απ αυτούς, τους ασφαλιστικούς οργανισμούς, αρκετές φορές, δεν πρέπει να παγιοποιηθεί αυτή η δικαιολογία. Όμως, υποστηρίζεται ότι το κράτος δικαιούται (!), δια του παραπάνω λόγου, να προβαίνει σε ενέργειες μείωσης των περιουσιακών στοιχείων (χρήματα) των ασφαλιστικών οργανισμών και όχι μόνο αυτών, όταν επικαλείται δικές του ανάγκες. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να σταματά εδώ, επειδή έτσι βολεύει, αλλά πρέπει να έχει και συνέχεια για ολοκλήρωση αυτής της ενέργειας. Δηλαδή, να υποχρεούται το κράτος στην επιστροφή, εντόκως μάλιστα, των δεσμευμένων χρημάτων των ΝΠΔΔ και αυτό όχι όποτε θέλει εκείνο αλλά εντός σύντομης προθεσμίας.

Εάν κάτι τέτοιο δεν γίνει τότε επιβάλλεται, εμμέσως, και μια άλλη επιπλέον φορολόγηση, ας πούμε, των συνταξιούχων, δι άλλου δηλαδή τρόπου, απαράδεκτου, αφού τους μειώνονται βιαίως και ετσιθελικά τα νομίμως κατοχυρωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα χωρίς την αποκατάσταση αυτών.

Κατά την γνώμη μας, όλες οι μειώσεις της σύνταξης σε κάθε φορολογικό έτος θα έπρεπε να μειώνουν επιπλέον και αντίστοιχα την φορολόγηση των συνταξιούχων ή να αυξάνουν ανάλογα το αφορολόγητο όριο των ή ακόμα και να μειώνουν τις αντικειμενικές δαπάνες και υπηρεσίες, ως επίσης και αυτές της απόκτησης περιουσιακών στοιχείων, όταν χρειασθεί.

Δια των αναφερομένων ενεργειών εκ μέρους των αρμοδίων έχουμε και παραβίαση του άρθρου 4 παραγρ. 5 του Συντάγματος της χώρας για συνεισφορά του συνταξιούχου στα δημόσια βάρη πέραν των δυνάμεων του. Και αυτό απαγορεύεται. Δηλαδή έχουμε αντισυνταγματική ενέργεια;

Εν πάσει περιπτώσει η δια του παραπάνω τρόπου μείωσης των περιουσιών αυτών των ΝΠΔΔ (των ασφαλιστικών οργανισμών) που συστήθηκαν και ανήκουν υποστηριζόμενα, εν πολλοίς, από τους ασφαλισμένους των, δεν μπορεί να μη χαρακτηρίζεται πράξη «βιαία» και συνεπώς, για τον συνταξιούχο, η πράξη αυτή της μείωσης χωρίς επιστροφή του εισοδήματος του, θεωρείται «ανωτέρα βία» δια εξαναγκασμού(!) αυτής της ενέργειας που του γίνεται.

Μήπως θα πρέπει αυτές οι ενέργειες, σε βάρος των συνταξιούχων, να θεωρηθούν ως λανθασμένοι και απρογραμμάτιστοι χειρισμοί,, μια και κανείς δεν είναι αλάνθαστος, και να αποκατασταθεί επιτέλους αυτή η αδικία; Αλλά χρειάζεται πρώτα να γίνει κατανοητό και παραδεκτό από κάποιους(!) ότι πρόκειται πράγματι για αδικία που είναι ανάγκη να αποκατασταθεί η βλάβη και μάλιστα απαιτητικά. Από ποιούς όμως;

Η Τακτική Γεν. Συνέλευση της Ένωσης Διοικ. Δικαστών με ψήφισμα της την 11/2/2017 (πρόσφατα), με αφορμή το νέο Ασφαλιστικό (ν. 4387/2016) και μεταξύ των άλλων παραδέχεται και διαμαρτύρεται τονίζοντας:
"Δεν νοείται οι ασφαλισμένοι, οι οποίοι κατέβαλαν τις εισφορές τους κατά τον εργασιακό βίο τους, να καλύπτουν συνεχώς τα ελλείμματα του Ασφαλιστικού Συστήματος...". Όλοι οι ασφαλισμένοι.

Αυτά, της Ένωσης αυτής, αντανακλούν βέβαια και στο «κούρεμα» των συντάξεων όλων των ασφαλιστικών οργανισμών του συστήματος και στον ιδιωτικό τομέα, εννοείται. Ό,τι ισχυριζόμαστε και εμείς, δηλαδή.

Άρα, ο κάθε συνταξιούχος, που εμπίπτει στη διαδικασία αυτή του «κουρέματος», στερείται των δικαιωμάτων του επί του προγραμματισμένου, απ αυτόν, τρόπου επιβίωσης και την εκπλήρωση των όποιων υποχρεώσεων του ή μέρος αυτών, έναντι τρίτων, με βάση το ποσόν της σύνταξης του, ως τότε λαμβανομένης, αλλά και κάθε φορά από εκεί και ύστερα, ώστε τώρα αυτός, ο συνταξιούχος, να καθίσταται έτσι αδύναμος, λόγω των συνεχών εξαναγκασμών που του επιβάλλονται και χωρίς να υπήρχε, εν αρχοίς και ως τότε, κάποιος νόμος(!) που του επέβαλε να συμμορφωθεί αυτός και να μη εναντιωθεί στην απαίτηση του ισχυρού, κατά τα ανωτέρω.

Ουδέποτε μάλιστα, κατά την περίοδο της ασφάλισης του στον ασφαλιστικό οργανισμό, δεν υπήρξε διάταξη νόμου περί της δυνατότητας αυτού, του όποιου οργανισμού , να προβαίνει σ αυτή την πράξη του «κουρέματος», όποτε κρίνει σκόπιμο, προς δικό του όφελος ή αδυναμία πληρωμής του ή προς όφελος άλλων εμπλεκομένων ή υποστήριξης των , χωρίς αποκατάσταση, ακόμα και του ίδιου του κράτους.

Η καταβολή της σύνταξης, από τον ασφαλιστικό οργανισμό προς τον συνταξιούχο, γίνεται αφού ο δεύτερος κατέβαλλε ο ίδιος πραγματικά και όχι θεωρητικά (στα χαρτιά, που λέμε) χρήματα, ως τα αναλογούντα νόμιμα γ αυτόν ασφάλιστρα, που ο πρώτος του επέβαλλε κάθε φορά (παλαιότερα μάλιστα απειλώντας τον και δια προσωποκρατήσεως, στην περίπτωση καθυστερήσεως μηνιαίων ή διμηνιαίων εισφορών), στο χρονικό διάστημα της επαγγελματικής του δραστηριότητας, με την σύμφωνη γνώμη και του ίδιου του κράτους, προκειμένου να εισπράξει αυτός, ο ασφαλισμένος, αργότερα , όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, στην συνταξιοδότηση του, το μηνιαίο σύνταξιμο ποσόν που του έχει ήδη υπολογισθεί και καθορισθεί και ο πρώτος οφείλει να του το καταβάλλει εις ολόκληρον, χωρίς περικοπές..

Πράγματι, καταβλήθηκε στον συνταξιούχο το αναλογούν τότε ποσόν, το πρώτον, άλλως θα θεωρούνταν ως παρακράτηση χρημάτων που ενώ καταβλήθηκαν σ αυτόν , τον ασφαλιστικό οργανισμό, αυτός επιστρέφει και αποδίδει στον δικαιούχο ποσόν μειωμένο από του συμφωνηθέντος. Και όμως αυτό έπραξε στη συνέχεια ο ασφαλιστικός οργανισμός, καταβάλλοντας δηλαδή περαιτέρω μειωμένη τη σύνταξη και εξακολουθεί να γίνεται αυτό όταν εκδηλώνονται σ αυτόν διάφορες ανάγκες(!!!).

Στην μεγάλη εγκυκλοπαίδεια «ΑΚΜΗ» (εκδόσεις Φάρος α.ε) και στη λέξη «βία» διαβάζουμε: «λέμε ανωτέρα βία και εννοούμε κάθε εξαιρετικό και εντελώς απρόβλεπτο γεγονός, που εμποδίζει την εκπλήρωση ή την έγκαιρη εκπλήρωση μιας συμβατικής υποχρέωσης (π.χ. εξόφλησης χρέους). Το γεγονός αυτό είναι λόγος απαλλαγής από την σχετική ευθύνη».

Κατά δε τον Χαρ. Ε. Ανανιάδη, στο θέμα της «ανωτέρας βίας» καταγράφεται: «Παν τυχηρόν και απρόβλεπτον περιστατικόν του οποίου η αποτροπή εν τη συγκεκριμένη περιπτώσει είναι ανέφικτος, έστω και αν επιδειχθεί η υπέρτατη πρόνοια και καταβληθεί η υπερτάτη επιμέλεια, συνιστά « ανωτέραν βίαν». Πράξη εξουσίας δια της οποίας καθίσταται αδύνατη η εκπλήρωση της συμβατικής υποχρέωσης είναι λόγος « ανωτέρας βίας». Κατά το εμπορικό δίκαιο ως «ανωτέρα βία» χαρακτηρίζεται και η περίπτωση των τραπεζικών επιταγών και γενικά στις συμβάσεις».

Γι αυτό συντάχθηκε αυτό το άρθρο προς γνώση πάρα πολλών που εμπίπτουν σ αυτές τις περιπτώσεις. Αρμόδια βέβαια είναι τα δικαστήρια της χώρας για τα περαιτέρω.

Με όλα αυτά που προαναφέρθηκαν, συνάγεται το συμπέρασμα, κατά την γνώμη μας, ότι οι βλαπτόμενοι οικονομικά, αλλά και ηθικά, τουλάχιστον, συνταξιούχοι του ιδιωτικού τομέα, πρώην επιτηδευματίες ιδιαίτερα και όχι μόνον, πρέπει να αποκατασταθούν με την μέριμνα του ίδιου του ασφαλιστικού των οργανισμού, αλλά και του κράτους, που επέβαλλαν(!), για δικούς των λόγους, την μείωση του εισοδήματος των, («κούρεμα»), αυτό της μηνιαίας σύνταξης (συμπεριλαμβανομένων ολοσχερώς και όλων των επιδομάτων εορτών και αδειών πληρωμένων και φορολογούμενων καθ έτος), ώστε να μη καταστούν αυτοί έρμαια στις ορέξεις του όποιου άλλου ισχυρού (ας πούμε Τράπεζας), στην περίπτωση της αδυναμίας εκπλήρωσης της υποχρέωσης(!) αυτών (των δανειοληπτών), λόγω της ανωτέρας βίας που τους ασκήθηκε και η οποία, αδυναμία, τους έθεσε εκτός του καταρτισθέντος απ αυτούς οικογενειακού προϋπολογισμού, έναντι των υποχρεώσεων των.

Ως πρώτη ενέργεια της Τράπεζας π.χ. είναι να προβεί και αυτή, κατά το μερίδιο που της αναλογεί, σε σχετικό «κούρεμα» επί των οφειλομένων σ αυτή δανείων, για την διευκόλυνση των συνταξιούχων πελατών- δανειοληπτών , με αντίστοιχη υποχρέωση ικανοποίησης της από το ίδιο το κράτος, το οποίο ωφελήθηκε εν τέλει από τα χρήματα των συνταξιούχων, λόγω της μείωσης της συντάξεως των και της παρακράτησης των χρημάτων αυτών, για τακτοποίηση δικών του υποχρεώσεων, ας πούμε δανειακών, χωρίς την επιστροφή των όμως.

Άλλωστε οι Τράπεζες, αν και Α.Ε, έχουν ιδιαίτερα ευεργετήματα, που δεν θα έπρεπε, γιατί αποβαίνουν προς όφελος των μετόχων των, αφού πολλές φορές αυτές στηρίζονται από το κράτος σε μεγάλο μάλιστα βαθμό, που άλλης μορφής Α.Ε ούτε διανοούνται να κάνουν μια τέτοια σκέψη. Ακόμα, τους επιτρεπόταν και τους επιτρέπεται να επιβάλλουν χρεώσεις στους συναλλασσόμενους των με υψηλά επιτόκια κατά τους δανεισμούς, αλλά τυχαίνουν ακόμα και σε ανακεφαλαιοποιήσεις των, από διάφορες πηγές, όπως από τους δανειστές του κράτους, ενώ αυτές, οι ανακεφαλαιοποιήσεις, σκοπό είχαν και έχουν τις ενισχύσεις των επιχειρήσεων για να αντεπεξέλθουν της οικονομικής κρίσης και της ελάφρυνσης των μικροεπαγγελματικών αλλά και των καταναλωτικών γενικότερα δανείων, που όμως αυτό δεν γίνεται, δυστυχώς.

Τέτοιες ενισχύσεις, ανακεφαλαιοποιήσεων των τραπεζών, είχαμε με το Ν, 3723/9-12-2008, τον Ν. 3845/ 2010, τον Ν. 3864/2010, τον Ν. 3672/2010, τον Ν. 3965/2011, την πράξη νομοθετικού περιεχομένου ΦΕΚ 203/14-9-2011, τον Ν. 4031/2011, ΦΕΚ αρ. φύλλου 94/2012, και όλα αυτά ως τον Ιούλιο του 2015, χωρίς τα μετέπειτα ως σήμερα.

Ακόμα οι τράπεζες, από το πρώτο μάλιστα «μνημόνιο», πήραν επιπλέον πολλές δουλειές για λογαριασμό του δημοσίου και των ΔΕΚΟ, με προμήθειες, από τους ίδιους τους συναλλασσομένους πολίτες και τις επιχειρήσεις, αφού σχεδόν σταμάτησαν τις δανειακές των συναλλαγές με αυτούς , τις επιχειρήσεις και τους πολίτες δηλαδή, παρά του ότι αυτές, οι συναλλαγές, είναι και ο βασικός λόγος των τραπεζικών δραστηριοτήτων, ενώ θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε πολύ δραστικότερες και με μεγαλύτερη έκταση περικοπές στα κόστη τους και σε άλλα ευκόλως εννοούμενα.

Τέλος, αν το παραπάνω «κούρεμα» δεν θα συμβεί τότε κάπως αλλιώς θα πρέπει να ονομάζεται η όλη «βίαιη» αναφερθείσα ενέργεια (εμείς δεν την βαφτίζουμε) της μείωσης του εισοδήματος των συνταξιούχων του ιδιωτικού τομέα, με αυτόν τον τρόπο και απαιτείται η αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν από το 2008, της κρίσης, και συνεχώς ως τώρα και αύριο βέβαια, για να μπορέσει να κινηθεί και η αγορά που έχει σχεδόν διαλυθεί ή στεγνώσει ή υπολειτουργεί σ αυτά τα χρόνια, εξ αιτίας και αυτών των περιπτώσεων, σε βάρος και του ίδιου του δημοσίου που πολλά στερείται.

Και εδώ, ασφαλώς, για την απονομή της δικαιοσύνης και της αποκατάστασης της αδικίας, επί του θέματος, αρμόδια είναι τα δικαστήρια των οποίων οι αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται.

Υ.Γ. Γράφηκε στον τύπο και το διαδίκτυο ότι υπάρχουν πολλές αποφάσεις του Σ.τ.Ε που κρίνει αυτές τις συνταξιοδοτικές περικοπές ως αντισυνταγματικές και λένε ότι ακολουθούν και άλλες. Όμως, ο κάθε ενδιαφερόμενος πρέπει να προσφύγει για δικό του λογαριασμό. Είναι σίγουρο ότι τα δικαστήρια γνωρίζουν και λαμβάνουν υπόψιν τις δυσκολίες και τις αδικίες στους αναφερόμενους, αλλά και τις αποφάσεις του Σ.τ.Ε για απονομή δικαιοσύνης, όταν εκδικάζουν τέτοιες υποθέσεις ανθρώπων, που ως τώρα επιβίωναν αξιοπρεπώς και ανταποκρινόταν καλώς στις υποχρεώσεις των.


Υπ. Οικ. Πολ. 1107/13.07.2017
Κοινοποίηση της υπ' αριθμ. 9/2016 Γνωμοδότησης του ΝΣΚ σχετικά με τη δυνατότητα επανελέγχου ειδικής δήλωσης μεταβίβασης ακινήτου και λοιπές οδηγίες για την εφαρμογή
Α.Υ.Ο. Πολ. 1106/14.07.2017
Παράταση της προθεσμίας υποβολής των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος φορολογικού έτους 2016 φυσικών προσώπων του άρθρου 3 και νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων του άρθρου 45 του ν. 4172/2013.
Υπ. Οικ. Πολ. 1097/06.07.2017
Υπολογισμός και είσπραξη τελών και εισφορών κατά την έκδοση νέων αδειών κυκλοφορίας και κατά την έκδοση αδειών κυκλοφορίας μετά από μεταβολές στοιχείων των επαγγελματικών οχημάτων
Α.Υ.Ο. Πολ. 1105/12.07.2017
Καθορισμός των κριτηρίων για τη διαμόρφωση της ψήφου του Δημοσίου στο πλαίσιο του εξωδικαστικού μηχανισμού ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων, της μεθοδολογίας και των κριτηρίων για τον προσδιορισμό των δόσεων αποπληρωμής οφειλών προς το Δημόσιο με σύμβαση αναδιάρθρωσης και ειδικότερων θεμάτων για την εφαρμογή των παραγράφων 1 έως 13 του άρθρου 15 του ν. 4469/2017
Υπ. Οικ. Πολ. 1104/12.07.2017
Παροχή διευκρινίσεων ως προς την εφαρμογή των άρθρων 80 και 81 του ν. 3463/2006, όπως ισχύει
Περισσότερα »



Αρθρο του κ. Γιώργου Δαλιάνη
Φορολογικός έλεγχος σε χρηματιστηριακές συναλλαγές
Αρθρο της κ. Τατιάνας Ψαριανού
Πιστωτικά τιμολόγια βάσει πωλήσεων
Aρθρο του κ. Ηλία Νικ.. Μήτσιου
Πρόταση επαναφοράς του θεσμού της διοικητικής επίλυσης της διαφοράς
Αρθρο του κ. Γιώργου Παλαιτσάκη
Οι επιπλέον χρεώσεις για όσους υποβάλουν εκπρόθεσμα δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος φυσικών προσώπων
Αρθρο του κ. Χρήστου Ν. Τότση
Οικοδομικές επιχειρήσεις (Από απόψεως Κώδικα Τελών Χαρτοσήμου)
Αρθρο της κ. ΤΖEΝΗΣ ΠΑΝΟΥ
Δαπάνες προς μη συνεργάσιμα κράτη και κράτη με προνομιακό φορολογικό καθεστώς
Αρθρο του κ. Μ. Λεοντάρη
Οι εργασιακές ρυθμίσεις με το Ν. 4472/2017
Αρθρο του κ. ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΑΛΙΑΝΗ
Φορολογικές προεκτάσεις σε κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς
Αρθρο της κ. ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΨΑΡΙΑΝΟΥ
Η Φορολογία των Αποθεματικών απο SALE AND LEASE BACK
Αρθρο του κ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΟΝΑ
Θεωρείται Ανωτέρα Βία το <<Κούρεμα>> απο τους Ασφαλισμένους Οργανισμούς του Ιδιωτικού Τομέα;
ΚΑΛΑΘΙ ΑΓΟΡΑΣ
Το καλάθι είναι άδειο